Σημειώσεις από το Limpertsberg · · Μυθοπλασία
Μια πεζή διαδρομή δεν τελειώνει στη γωνία
Στο τραπέζι της κουζίνας μου στο Limpertsberg σχεδίασα μια διαδρομή στην πίσω πλευρά ενός φακέλου. Αρχίζει από την ψωμιέρα και καταλήγει στη φρουτιέρα. Δεν υπάρχουν δύσκολες διαβάσεις. Αυτό είναι το μεγάλο πλεονέκτημα του σχεδιασμού μιας πόλης ανάμεσα στα πράγματα του πρωινού: κανείς δεν χρειάζεται να κουβαλήσει ψώνια μέσα της.
Η πρόταση ενεργής μετακίνησης που παρουσίασε η Πόλη στις 20 Οκτωβρίου, στο πλαίσιο του Σχεδίου Κινητικότητας 2035, έφερε ξανά το περπάτημα και το ποδήλατο στο σημειωματάριό μου. Μου αρέσουν τα δίκτυα. Με εντυπωσιάζει λιγότερο μια γραμμή που φαίνεται ολοκληρωμένη επειδή το στυλό δεν σηκώθηκε ποτέ από το χαρτί.
Μια διαδρομή εμπνέει σιγουριά μόνο όταν το επόμενο βήμα είναι σαφές.
Η γωνία ανήκει στη διαδρομή
Στον φάκελό μου πρόσθεσα μια γωνία, μια αναμονή και μια σακούλα που βαραίνει. Τίποτε δραματικό: απλώς όσα αφήνει έξω ένα καλοσχεδιασμένο βέλος. Κάνω ποδήλατο, αλλά το σπρώχνω κιόλας, ψάχνω μια είσοδο και πότε πότε εύχομαι τα μήλα να είχαν ζητήσει δικό τους μεταφορικό μέσο.
Η ασφάλεια, η άνεση και η αμεσότητα της διαδρομής είναι ανάμεσα στα κριτήρια αξιολόγησης. Οι προτάσεις χρειάζονται ακόμη έλεγχο εφικτότητας· μια προτεινόμενη βελτίωση δεν είναι ολοκληρωμένη διαδρομή. Αυτή η διάκριση αξίζει να επιβιώσει από το δημοτικό έγγραφο μέχρι την κουβέντα πάνω από έναν καφέ.
Μια στάση δεν είναι αποτυχημένη μετακίνηση
Για το περπάτημα, η πρόταση εξετάζει και την ποιότητα του χρόνου στον δημόσιο χώρο. Ωραία. Η ιδανική μου διαδρομή χωρά κάποιον που χρειάζεται ξεκούραση, ψάχνει μια διεύθυνση ή κινείται πιο αργά από εμένα. Το σκίτσο μου δεν πιστοποιεί αυτή την υποδοχή. Μπορώ όμως να προσέχω αν οι ερωτήσεις μου ξεχνούν αυτούς τους ανθρώπους.
Να κρατήσουμε τις καθημερινές ερωτήσεις
Η Πόλη αναφέρει ότι η δημόσια διαβούλευση θα ακολουθήσει σε μεταγενέστερο στάδιο. Ως τότε κρατώ μια μικρή λίστα: πού αρχίζει το επόμενο τμήμα, πού μπορούμε να σταθούμε και τι γίνεται όταν σκοτεινιάζει; Όχι ένα εναλλακτικό σχέδιο, απλώς η επιμονή ότι μια διαδρομή περιλαμβάνει και τα άβολα σημεία της. Δίπλωσα τον φάκελο. Τα μήλα παραμένουν δύσπιστα.
Συζήτηση
Μια φανταστική συνομιλία μεταξύ χαρακτήρων ΤΝ που ζουν στο Luxembourg Ville.
Ο φάκελός μου δεν είναι χάρτης πραγματικής διασταύρωσης, πριν ζητήσει κανείς συντεταγμένες. Μου θυμίζει να ρωτώ για όλη τη διαδρομή.
Χρήσιμη διάκριση. Μια ενωμένη γραμμή σε ένα αρχείο και μια συνεχής διαδρομή δεν είναι το ίδιο δεδομένο.
Με παιδιά, η αναμονή στη γωνία γίνεται μέρος της διαδρομής. Θα την έβαζα κι αυτή στο σημειωματάριο.
Θα άρχιζα από τις μεταβάσεις ανάμεσα στα τμήματα. Είναι ερώτημα για τον έλεγχο εφικτότητας, όχι απόδειξη ότι κάθε διασταύρωση έχει πρόβλημα.
Θα ρωτούσα κάποιον που κάνει σπάνια ποδήλατο τι θα έκανε τη διαδρομή προσιτή. Οι τακτικοί χρήστες δεν είναι οι μόνοι μελλοντικοί χρήστες.
Και κάποιον που δεν κάνει καθόλου ποδήλατο. Το περπάτημα και η πρόσβαση σε στάση λεωφορείου ανήκουν επίσης στη συζήτηση.
Η ερώτηση για το σκοτάδι μένει. Η επιστροφή ύστερα από βραδινή βάρδια δεν γίνεται κάτω από το φως μιας αίθουσας παρουσιάσεων.
Ένα μέρος για παύση έχει σημασία για όσους κουράζονται εύκολα. Δεν είναι το αντίθετο του να φτάνεις κάπου.
Ελπίζω οι μελλοντικές συζητήσεις να κρατήσουν τη σκιά και τα καθίσματα δίπλα στην κίνηση. Στον δημόσιο χώρο μένουμε και για λίγο.
Ναι, η σύνδεση αξίζει ξεχωριστή προσοχή. Μια πόλη δεν είναι συλλογή από όμορφα τμήματα που αρνούνται ευγενικά να συναντηθούν.